All Policy Analysis by فرزین ندیمی

اگر آمریکا تلاش‌های بازدارندگی نظامی خود را با پیام‌های دیپلماتیک نیرومند همراه نسازد، چرخه فعلی توقیف کشتی‌ها و اقدامات تلافی‌جویانه ایران می‌تواند به چیزی شبیه جنگ نفتکش‌ها در دهه ۱۹۸۰ کشیده شود.

مقامات ایرانی کاملا آگاه‌ اند که بحران پوتین شبیه بحران نقاط ضعف خودشان است و، از این‌ جهت، احتمالا تلاش‌های خود را برای تحکیم رابطه امنیتی دوجانبه و خرید سلاح و تکنولوژی‌ روسی افزایش خواهند داد.

جدیدترین تغییر در شورای امنیت ملی جمهوری اسلامی ادامهٔ سیر زمانی عادی این‌گونه انتصابات است و دبیر جدید شورا از وفاداران باسابقه رهبر ایران است و فرض بر این است که از خط سازش‌ناپذیر رهبر پیروی خواهد کرد.

آمریکا در میانه تنش‌های فزاینده با تهران و نیروهای نیابتی‌اش، با اعزام علنی یکی از معدود زیردریایی‌های مجهز به موشک هدایت‌شونده خود به منطقه، به ایران پیام می‌دهد.

به روال گذشته وقتی درگیری منجر به کشته شدن افسران سپاه پاسداران می‌شد، نیروهای دریایی آمریکا باید با دقت مراقب هرگونه تلاش ایران برای انتقام گرفتن از اسرائیل باشند که ممکن است با حمله به یکی از کشتی‌های تجاری این کشور در آب‎های مجاور صورت گیرد.

این تاسیسات ظاهرا برای انجام ماموریت‌های رهگیری و مقابله دریایی غافلگیرکننده در منطقه خلیج ‌فارس ساخته شده است و عمدتا برای هدف گرفتن دارایی‌های ناوگان پنجم آمریکا ‌ــ‌هرچند شاید توانایی آشیانه دادن به ناوگان احتمالی آینده ایران متشکل از جت‌های روسی را نداشته باشد.

به ‌رغم موانع بر سر گسترش روابط دو طرف، مساعدت روسیه می‌تواند به تهران در سرکوب داخلی و بی‌ثبات‌سازی در خارج یاری رساند؛ پس آمریکا و متحدانش هر جا که ممکن باشد باید در پی بازداری این‌گونه همکاری باشند.

تهران، کاراکاس، و مسکو مشغول استفاده از یک پل هوایی مخفی بوده‌اند آن هم درست زمانی که ایران ظاهرا در حال افزایش ارسال پهپادهای تهاجمی به روسیه است. آیا این فعالیت‌ها به هم ربط دارند؟

رژیم هنوز ابزارهای دیگری برای سرکوب‌های به مراتب مرگبارتر در اختیار دارد، و بخش‌هایی از کشور هم بالقوه زمینه درگیری مسلحانه را در مقابل دارند، اما پیامدهای چنین تقابلی در صحنه عمل نامعلوم است.

گرچه تهران معمولا دستاوردهای دریایی و توانایی اقیانوسی خود را بزرگ جلوه می‌دهد، اما سرمایه‌گذاری سنگینی در این بخش کرده که پیشرفت‌های منطقه‌ای مهمی داشته است.

در حالی که رژیم به سرکوب مضاعف در داخل ادامه می‌دهد، بر اساس اظهارات تهدیدآمیز خود در مورد دخالت خارجی در اعتراضات، ممکن است مثل تابستان ۲۰۱۹ تجهیزات و تاسیسات آمریکایی را وارد دور تازه‌ای از تنش نظامی کند.

اگر مقامات برای محافظت از شناورها و تدوین دستورالعمل‌های موثر برای عملیات امن آن‌ها قاطعانه اقدام نکنند، ممکن است مشکلات بیشتری در راه باشد.

ارسال محموله‌های موردانتظار، گذشته از آنکه نشان‌دهنده حرکت ایران به سمت حمایت نظامی فعال از جنگ روسیه در اوکراین است، به مسکو فرصتی می‌دهد تا پهپادهای پیشرفته خود را برای خدمت آماده کند.

تهران می کوشد تصویر مخدوش‌شده از توان بازدارندگی‌اش را بعد از ترورها و حملات اخیر به سایت‌های نظامی و هسته‌ای، و قیام عمومی داخلی، با نمایش تکنولوژی پهپاد احیا کند.

بعد از دهه‌ها توسعه مداوم، تهران حال از پهپادها به عنوان مکملی برای موشک‌هایش و حمایت از فعالیت‌های کلی‌تر خود برای در تیررس قراردادن تمام خاورمیانه استفاده می‌کند.

موتورهای سوخت جامد، نمایشی از آینده ساخت راکت در جمهوری اسلامی است که از بُردهای بسیار طولانی‌تر و مدارهای بسیار بالاتر در برنامه‌ فضایی و موشک‌های بالستیک رژیم خبر می‌دهد.

به رغم تدابیر ساختاریافته‌تر امنیت دریایی بین‌المللی، درگیری اخیر بین نیروهای دریایی ایران و آمریکا احتمال اشتباه محاسباتی را به‌ویژه در دوره یک دولت تندروتر در تهران بیشتر کرده است.

تهران اهمیت استراتژیک سامانه‌های موشکی را که می‌توانند نیروهای آمریکایی و متحدان ایالات متحده را تهدید کنند ارتقا داده است، در حالی که توجیهات دفاعی اش برای داشتن چنین زرادخانه‌ای بیش از هر زمان دیگر توخالی به نظر می‌رسد.

زمان‌بندی این مانور نظامی و انواع سامانه‌ها و تاکتیک‌های به نمایش درآمده اطلاعات زیادی را درباره پاسخ احتمالی ایران به هر گونه افزایش فشار خارجی آشکار می‌کند.

این نیرو با تکیه بر تکنولوژی پیشرفته طرح‌های کار تیمی انسان-ماشین را در آب‌های نزدیک ایران آزمایش خواهد کرد، اما این پرسش باقی است که آمریکا در هنگام نیاز تا چه حد آماده دفاع از این تجهیزات خواهد بود.