All Policy Analysis by فرزین ندیمی

از زمان سقوط کابل و حتی خیلی پیش‌تر از آن، مقامات ایرانی اشاراتی می‌کردند حاکی از این که چگونه می‌توانند از پیروزی طالبان در افغانستان برای پیشبرد اهداف خود در خاورمیانه استفاده کنند؛ هرچند که نگران سرنوشت شیعیان افغانستان نیز هستند.

هدف‌گیری مرگبار و دیگر نشانه‌های افزایش تنش، ضرورت وجود یک نیروی بین‌المللی امنیت دریایی را تحت حمایت قوی از سوی سازمان ملل نشان می‌دهد.

تهران همزمان با اعزام نیروهای نظامی بیشتری در امتداد مرز با افغانستان، بدون شک در حال بررسی گزینه‌های خود برای تضمین منافعش در کشور همسایه است، خواه با آغاز جنگی نیابتی، دخالت مستقیم، همکاری با طالبان، یا تلاش برای حفظ وضع موجود.

تهران توانمندی‌های نبرد زمینی شبه‌نظامیان گروه‌های نیابتی خود در زیرمجموعه حشد شعبی را تقویت کرده است، گرچه این تجهیزات به‌ندرت در نبرد استفاده می‌شوند.

نمایش سامانه‌های پهپادی در ۲۶ ژوئن در رژه اردوگاه اشرف نمایش قدرت بود با رونمایی از انواع جدیدی از بدنه هواگردها و وسایط کنترل سیار فراهم‌شده از سوی ایران.

این سفر آغازین می‌تواند ماموریتی آموزشی و سیاسی برای بالا بردن روحیه باشد ‌و هم ممکن است اولین گامی باشد که ایران در ارسال موشک‌های دوربرد، پهپادها، قایق‌های تندرو، و دیگر تجهیزات به متحدان خود در کارائیب یا مدیترانه بر می‌دارد.

مقاماتی که در حقیقت سیاست خارجی ایران را در کنترل خود دارند، با طرد فایل صوتی ظریف و تقاضا برای نظامی ساختن تصمیمات دولت، شمه‌ای از آن چیزی را ارائه می‌کنند که مذاکره‌کنندگان و همسایگان می‌توانند از تهران برای آیندهٔ قابل‌تصور انتظار داشته باشند.

گرچه هر دو طرف سعی کرده‌اند حملات دریایی خود را در مقابله-به-مثل تحت کنترل داشته باشند، این حملات با ریسک قابل ‌توجهِ اشتباه محاسبه و افزایش تنش همراه است که می‌تواند کشتیرانی بین‌المللی را به خطر بیندازد.

اعزام غیرعادی نیروهای دریایی آمریکا و اسرائیل ممکن است با نیت بازدارندگی علیه حملات ایران در خلیج فارس باشد، اما تحرکات هر دو ممکن است از سوی تهران سوءتعبیر شود.

رهبر جمهوری اسلامی، علاوه بر اشاره ضمنی به اینکه ایران ممکن است چه زمانی (و به چه کسی) حمله کند و به رغم خاموش کردن اشتیاق روحانی به گفتگو، باب گفتگوهای احتمالی با دولت بایدن را باز گذاشت.

In addition to prohibiting any negotiations over Iran’s military power or regional ambitions, the legislation would oblige the government to work toward evicting the United States from the Middle East and destroying Israel within twenty years.

تهران قصد دارد از راه فروش تجهیزات نظامی و نسبتا ارزان خود به عراق، ارز خارجی کسب کند و اهرم‌های خود را در بغداد تنها با هزینه‌ای تقویت کند که بخش کوچکی از هزینه‌ای است که ایالات متحده در آنجا صرف می‌کند.

رژیم ایران رفع عنقریب تحریم تسلیحاتی‌اش را یک پیروزی عمده تلقی می‌کند و با این تصور که آمریکا ضعیف و منزوی است، به دنبال فرصت‌هایی برای افزایش تنش در جبهه‌های متعدد است.

خصومت‌های تازه بین ارمنستان و آذربایجان تهران را وادار کرده تا به نگرانی‌های مردم استان‌های مجاور در داخل کشور توجه کند و تمایل خود را به افزایش پیوندهای نظامی با ایروان متوازن سازد.

با آن‌که بسیاری از سامانه‌هایی که اخیرا رونمایی‌ شده، کپی نسخه‌های خارجی است یا توانمندی‌هایشان اثبات‌نشده‌ است، اما نشان‌دهنده ظرفیت قابل ملاحظه توسعه بومی ا‌ست که با رفع تحریم‌های سازمان ملل علیه فروش سلاح، افزایش خواهد یافت؛‌ حتی اگر تحریم‌های گذشته با مکانیسم ماشه دوباره فعال شوند.

In April 2020, the IRGC launched its first domestically made satellite, the Nour-1, into orbit. The launch showed the risks of lifting arms restrictions on Iran, a move supported by potential weapons trade partners Russia and China but vehemently opposed by the United States. Ending the embargo could facilitate Tehran’s

کمی بعد از استقرار مجدد نیروهای دریایی غرب در خلیج فارس و انفجارها در سایت‌های حساس ایران، تهران با به رخ کشیدن سلاح‌ها و توانمندی‌های جدید در رزمایش‌های اخیر، اشتیاقش را برای اثبات دوباره توان بازدارندگی خود نشان می‌دهد.

ایران علی‌رغم چالش‌های داخلی و موانع عمده فنی و نیز مداخله مداوم نظامی اسرائیل، همچنان قصد دارد سامانه‌های پدافند هوایی قدرتمند را به اعضای «محور مقاومت» منتقل کند و آنها را به هم متصل سازد.

رژیم ممکن است سرانجام از کشتی‌های بزرگتری برای نمایش قدرت در خارج از خلیج استفاده کند، اما حتی افزوده‌‌های نسبتاً اخیر آن، ولو اندک و معمولی، نمایانگر تقابل‌های بیشتر و گسترش سلاح‌ در آب‌های محلی است.

سه ناظر کهنه‌کار در حوزه نیروهای دریایی ایران و دکترین‌های دریایی آن، توانایی این کشور را برای زورآزمایی بالاتر از وزن خود در خلیج ‌فارس ارزیابی می‌کنند.